Erling Indreeide

litteratur

 

Langrenn tematiserer Erling Indreeide mellom anna striden mellom lengslar, eigne og slike som hˆ½yrer anna liv til. Korleis og med kva rett forsvarar ein den eine lengsla mot den andre?

Og han lar dette munne ut i ein diskusjon av forsvarspolitikk og ein glitrande utlegging av natos «out of area»-doktrine.

Langrenn famnar bredt og er prega av ein forfattar som med humor og stort alvor samanfˆ½rer abstrakt kunnskap og konkret erfaring pˆ€ nye og overraskande mˆ€tar. Erling Indreeide har skapt ein sjangarmessig bastard, ei essayistisk diktsamling med episk-narrative og filosoferande nivˆ€, ei samling om politikk og kjˆ¶rleik, som ˆ¾g inneheld ein hyllest til langrenn.

Omtale

’ÄùPolitisk diktsamling med skilˆ½perens sans for lange linjer og kryssende spor. Langrenn beveger seg utenfor bˆ€de diktet, kroppen og jeg-ets begrensninger. Det er spenstig og godt gjort.’Äù
TOM EGIL HVERVEN, KLASSEKAMPEN

’ÄùSprˆ€kleg brytningsarbeid. Overtydande kombinasjon av klˆ€rt resonnement og poetisk kraft. Erling Indreeide har i Langrenn utvikla eit essayistisk lyrikkformat som ved fˆ½rste augnekast kan verke sprˆ€kleg kompakt, men som fungerer svˆ¶rt godt nˆ€r ein fˆ½rst kjem inn i tankebanane og fell inn i rytmen ’Ķ Her viser Indreeide fram ei kritisk og mˆ½nstergyldig ˆ½ving i presis bruk av omgrep og diskursive framstellingar.’Äù
SINDRE EKRHEIM, BERGENS TIDENDE

’ÄùMens Indreeides forrige bok var et stykke poetisk essayistikk, er han nˆ€ tilbake med en samling essaystisk poesi ’Ķ Indreeides nye bok er en kompleks, personlig fundert, poetisk refleksjon over dagens Norge ’Ķ Indreeide behandler alle de smˆ€ og store kampene, krigene og rettstvistene som strid mellom lengsler. Til dels oppfatter jeg det som en poetisering, til dels gjˆ½r det at boken fremstˆ€r vel sˆ€ filosofisk som egentlig politisk. Indreeide er klart samfunnskritisk, men pˆ€ en underfundig, godlynt ironisk mˆ€te’Äù

MARIANN ENGE, AFTENPOSTEN
’ÄùErling Indreeide markerer seg igjen som ein ordkunstnar ’Ķ Filosofiske og resonnerande, reflekterande og ekspanderande, innlemmande og utleverande, ja, det er eit uvanleg diktsprˆ€k og jamvel eit vanleg sprˆ€k, men i ein uvanleg samanheng. Det rare er at omtrent alt saman fungerer utruleg bra, og i sin kompleksitet seier det mykje meir enn delane, og det skarpare enn linjene ein kan sitera. Det seier noko om kor samansett og komplekst samanhengen mellom oss og samfunnet, mellom olja vˆ€r og internasjonal kapital, mellom tenkinga, sprˆ€ket og jorda, er. Denne diktaren tek oss med inn i oss sjˆ½lve, ut i ei krigsherja verd og me kan enda ¬´lengst ute/i forstˆ€ingshorisonten¬ª. Dit kan den gode poesien ta oss’Äù
HELGE TORVUND, DAGBLADET