Morgonkaffi
med Elvis

Vidar Dahl

Kaffikjelen stod bordet. Den stod ¬ vifta med vingene i eit forsØk p¬ ¬ lette. Men han var tung og hadde store vanskar med ¬ ta av ifr¬ bordet. Det var fyrst d¬ han tok springfart og slengde seg utfor bordkanten at han klarte ¬ halde seg p¬ vingene.
Kjelen fØyk ein runde p¬ kjØkkenet, skjeina nedom komfyren og liksom sa ha det og takk for alt, fØr han i ei stolt glideflukt forsvann ut av dØra og inn i eit anna rom. Det var der, eller d¬, eg vakna. Det var ikkje godt ¬ seie.
Eg hadde ikkje drØymt noko eg kunne hugse p¬ fleire m¬nader. Og n¬, vakna eg or ein draum eg hugsa, til ei kaffilukt som seg mot meg; oppi ei seng eg ikkje kjende att.
Kaffilukta kom fr¬ ein kopp som stod p¬ ein stol ved sia av senga.
Det dampa kaffilukt opp av han.
Eg strekte ei hand etter koppen, trekte ho til meg, greip omkring han med begge hendene og heldt han under nasen. Eg drog inn dampen.
Lukta.
Nasen blei fuktig av dampen som kjØlna p¬ han. Eg lot koppen sige ned til leppene, vippa litt p¬ han og slurpa i meg ein smak.

Rommet hadde tak og golv og fire vegger.
Taket og golvet var som tak og golv flest.
Ikkje noko spesielt.
Verre var det med veggene.
Dei var tapetsert; med bilder. Fire heile vegger; med fargebilder. Av Elvis. Den tjukke og feite Elvis. Fr¬ den siste tida hans. FØr han sette seg p¬ do og trykte litt for hardt til. Viva Las Vegas!
Det er mykje ein skal ha att for ¬ smile p¬ kveldstid.
Eg tok ein stØyt til av kaffikoppen medan eg prØvde ¬ lokke fram eit par n re minner. Men det einaste kaffien lokka fram var kvalmen, som n¬ hadde f¬tt p¬ seg arbeidskjorta si og heldt p¬ med ¬ brette opp armane og gni sØvnen ut av auga.
Eg var ikkje mann til ¬ hugse kvar eg tok den fyrste drammen eingong. For alt eg visste kunne eg vere i sjØlvaste Graceland, sjØlv om akkurat det var vel heller lite truleg.
P¬ veggen framfor senga var det ei dØr. Ho stod ein smule p¬ klem. Inn den tynne dØrsprekken ¬la musikken seg inn i rommet, bukta seg vidare oppi senga og hogg tak. Opp¬ Elvis si hulkande valiumrØyst fØlgde ei tannskjerande stemme, som mest av alt minte om Olga Marie Mikalsen p¬ ein s rdeles d¬rleg blanding av Ritalin og portvin.
Love me tender!
N¬ var det klart at det var fleire sjuke menneske her.
Mest sansynleg stod det ei middelaldrane psykotisk Elvis-fanatikar p¬ kjØkenet ¬ steikte banan og peanØttsmØrsandwicher til meg. Og det var sikkert ikkje alt ho hadde tenkt ¬ servere meg heller.
Eg hadde mest lyst til ¬ knipe att auga, telje til ti og h¬pe p¬ ¬ vakne ein annan og betre plass. Men det har eg prØvd fØr, utan s rleg hell.
P¬ den andre veggen, den til hØgre for dØra, hang det ei svart, nertrukken rullegardin som fortalde at: ELVIS LEVER. Bakom ville det venteleg vere ei vindaugsrute.
Eg sette koppen varsamt tilbake p¬ stolen ved sia av senga og gjorde to nye oppdagingar d¬ eg stod opp.
Det fyrste eg oppdaga var sengekleda.
Eg hadde logge saman med Elvis. Han var i heilpositur p¬ dynetrekket; naken og feit.
Den andre oppdaginga kom d¬ eg bØygde meg ned for ¬ ta opp underbuksa som l¬g saman med resten av kleda i ein haug ved sia av senga. Vrengt i k¬tskap og fyllerØre.
Mot mi vilje oppdaga eg kjØnnsorganet mitt. Det s¬g slettes ikkje fint ut. Livlaust og rosa som ein nyflekka ¬l hang det der og lyste opp. Kva det hadde f¬tt over seg var ikkje vanskeleg ¬ tenkje seg til. Han var ikkje kresen av seg den karen. Hadde det vore meir liv att i ham hadde han vel smilt til meg av rein takksemd.
Det einaste romslege eg kunne sj¬ som ikkje hadde noko med Elvis ¬ gjere var kaffikoppen. Den stod det ÏVerdens Beste BestemorÓ p¬. Elles var det berre Elvis. Eit reindyrka Elvis-rom, der eg hadde spela rolla som ein forpult konge.
Eg fekk lirka kleda p¬ meg utan fleire overraskingar. Til og med skorne mine stod der.
Atter eingong retta eg blikket mot rullegardina og lista meg mot ho. Vindauget var ut til ein bakg¬rd av det gr¬, gamle og slitne slaget. Det var to etasjar ned; ikkje verre enn at eg kunne hoppe med eit smil i den situasjonen eg n¬ var i.
Eg opna vindauget og smaug den misbrukte kroppen min opp i glaskarmen.
Medan eg sat der og dingla med beina lovde eg meg sjØlv ¬ barbere vekk kinnskjegget mitt, knuse alle Elvis-plater som kom i min veg og aldri syngje ei strofe til av same mann. N¬r eg tenkte meg om s¬ var det i hovudtal middelaldrane stygge damer som likte Elvis n¬ for tida. Om eg i det heile tatt skulle komme til ¬ syngje noko etter dette s¬ m¬tte det vere noko med Nick Cave. Det er han som er Elvis n¬. Truleg er det finare damer som likar han Žg.
Eg drog ned rullegardina att fØr eg hengde meg ifr¬ karmen og slapp taket, som ein slags angrande psyko-versjon av Romeo.
Det gjekk fint.
Heilt til landinga. Den var beinhard og virka som ein sprettball p¬ magesekken.
I hovudet lydde eit Ïvarsku herÓ fr¬ eit heilt arbeidslag av tØmrar.

Utan meir nemneverdig skade enn ein utspydd sko som kunne skyldast i n rmaste vask kom eg meg ut av bakg¬rden.
Byen var ikkje stØrre enn at eg kjende igjen ei gate n¬r eg s¬g ei. N¬ stod eg i ei, og eg kjende meg att.
To kvartal lengre opp i gata kom trikken. Eit halvt kvartal nedanfor var trikkestoppen.
Eg gjekk dit.
Der stod forsyne meg Jan Erik Vold med dei gr¬ krØllene sine og pirka i ein loff. Han smilte og tok opp ein gammal femØring fr¬ dei gr¬ lommene sine d¬ han s¬g at det var ein av dei svenske trikkane som kom slentrande nedover.

Eit gneistregn og omtrent sju minuttar seinare stod eg utanfor den dØra som eg altfor ofte har g¬tt inn.
Skiltet som ein fordums fordrukken kunstnar hadde laga i rustent st¬l og kjetting hang over dØra og gnei fr¬ seg skjerande knirkelydar i morgonvinden.
I plata var bokstavane brent ut: BLI DRITA.
Det var det plassen hette.
Norsk s¬ det held.
For eit par ¬r sia fekk plassen til og med Spr¬kr¬det sitt diplom for godt norsk namnevett.
Lettare avgjer enn det ¬ret hadde ikkje juryen hatt.
Innanfor var det brunt og norsk, som eit bingolokale med skjenkebevilling; der dagens vinnartal ligg som sm¬myntar i slitne lommer.
Og framleis var det altfor tidleg til at lokalet var rØykfylt.
D¬ eg steig inn dØra flirte Rashin det fliret som berre ein biv¬nar bak ein bardisk kan varte opp med.
-Er det ikkje sjØlvaste Elvis som er tidleg oppe? Hadde han st¬tt framfor baren, ville eit slikt flir kosta juling s¬ tidleg p¬ dagen.
Men eg var ikkje snauare enn at eg sjØlv tok p¬ meg eit kjekt flir og bad han finne fram ein halvliter, ein Campari og dei Elvis-platene eg visste han hadde liggjande bak baren.
-Camparien oppi halvliteren?
-Kva trur du? Og alle Elvis-platene!
Han flirte og prata uavlateleg. Eg hadde redda kvelden hans ig¬r. N¬ s¬g det Žg ut for at eg skulle redde fØremiddagen hans.
-Det ser ut som om du har oppleva ei skjede verre enn dØden, hiksta han s¬ Camparien skvulpa i m¬lebegeret.
Etter kvart fekk eg det eg bad om. Ein djupraud, rusten halvliter og sju-¬tte cd€ar.
Eg tar meg ein kraftig slurk av halvliteren. Vemodig blar eg meg gjennom stabelen av plater, fØr eg slenger dei p¬ golvet framfor baren og hoppar opp og ned nokre gonger.
-Det er p¬ tide at du kjØper nokre Nick Cave plater. Elvis er ut!
Rashin, som ellers var ein absolutt ikkje truande muslim, blei br¬tt truande til det meste. Det kjekke fliret som berre ein biv¬nar bak ein bardisk kan varte opp med blei no bytta ut med ein aktiv knyttneve tilhØyrande ein forbanna bareigar framfor ein bardisk.

Eg hadde ei snusleppe til forveksling lik Elvis si, d¬ eg vandra heim.
Heim for ¬ barbere av meg kinnskjegget.