Førsteside | Program | Magasin | Antologi | Informasjon
 
 

 

Morgonkaffi
med Elvis


Vidar Dahl

 

 
 

Kaffikjelen stod bordet. Den stod vifta med vingene i eit forsk p lette. Men han var tung og hadde store vanskar med ta av ifr bordet. Det var fyrst d han tok springfart og slengde seg utfor bordkanten at han klarte halde seg p vingene.
Kjelen fyk ein runde p kjkkenet, skjeina nedom komfyren og liksom sa ha det og takk for alt, fr han i ei stolt glideflukt forsvann ut av dra og inn i eit anna rom. Det var der, eller d, eg vakna. Det var ikkje godt seie.
Eg hadde ikkje drymt noko eg kunne hugse p fleire mnader. Og n, vakna eg or ein draum eg hugsa, til ei kaffilukt som seg mot meg; oppi ei seng eg ikkje kjende att.
Kaffilukta kom fr ein kopp som stod p ein stol ved sia av senga.
Det dampa kaffilukt opp av han.
Eg strekte ei hand etter koppen, trekte ho til meg, greip omkring han med begge hendene og heldt han under nasen. Eg drog inn dampen.
Lukta.
Nasen blei fuktig av dampen som kjlna p han. Eg lot koppen sige ned til leppene, vippa litt p han og slurpa i meg ein smak.

Rommet hadde tak og golv og fire vegger.
Taket og golvet var som tak og golv flest.
Ikkje noko spesielt.
Verre var det med veggene.
Dei var tapetsert; med bilder. Fire heile vegger; med fargebilder. Av Elvis. Den tjukke og feite Elvis. Fr den siste tida hans. Fr han sette seg p do og trykte litt for hardt til. Viva Las Vegas!
Det er mykje ein skal ha att for smile p kveldstid.
Eg tok ein styt til av kaffikoppen medan eg prvde lokke fram eit par nre minner. Men det einaste kaffien lokka fram var kvalmen, som n hadde ftt p seg arbeidskjorta si og heldt p med brette opp armane og gni svnen ut av auga.
Eg var ikkje mann til hugse kvar eg tok den fyrste drammen eingong. For alt eg visste kunne eg vere i sjlvaste Graceland, sjlv om akkurat det var vel heller lite truleg.
P veggen framfor senga var det ei dr. Ho stod ein smule p klem. Inn den tynne drsprekken la musikken seg inn i rommet, bukta seg vidare oppi senga og hogg tak. Opp Elvis si hulkande valiumryst flgde ei tannskjerande stemme, som mest av alt minte om Olga Marie Mikalsen p ein srdeles drleg blanding av Ritalin og portvin.
Love me tender!
N var det klart at det var fleire sjuke menneske her.
Mest sansynleg stod det ei middelaldrane psykotisk Elvis-fanatikar p kjkenet steikte banan og peanttsmrsandwicher til meg. Og det var sikkert ikkje alt ho hadde tenkt servere meg heller.
Eg hadde mest lyst til knipe att auga, telje til ti og hpe p vakne ein annan og betre plass. Men det har eg prvd fr, utan srleg hell.
P den andre veggen, den til hgre for dra, hang det ei svart, nertrukken rullegardin som fortalde at: ELVIS LEVER. Bakom ville det venteleg vere ei vindaugsrute.
Eg sette koppen varsamt tilbake p stolen ved sia av senga og gjorde to nye oppdagingar d eg stod opp.
Det fyrste eg oppdaga var sengekleda.
Eg hadde logge saman med Elvis. Han var i heilpositur p dynetrekket; naken og feit.
Den andre oppdaginga kom d eg bygde meg ned for ta opp underbuksa som lg saman med resten av kleda i ein haug ved sia av senga. Vrengt i ktskap og fyllerre.
Mot mi vilje oppdaga eg kjnnsorganet mitt. Det sg slettes ikkje fint ut. Livlaust og rosa som ein nyflekka l hang det der og lyste opp. Kva det hadde ftt over seg var ikkje vanskeleg tenkje seg til. Han var ikkje kresen av seg den karen. Hadde det vore meir liv att i ham hadde han vel smilt til meg av rein takksemd.
Det einaste romslege eg kunne sj som ikkje hadde noko med Elvis gjere var kaffikoppen. Den stod det Verdens Beste Bestemor p. Elles var det berre Elvis. Eit reindyrka Elvis-rom, der eg hadde spela rolla som ein forpult konge.
Eg fekk lirka kleda p meg utan fleire overraskingar. Til og med skorne mine stod der.
Atter eingong retta eg blikket mot rullegardina og lista meg mot ho. Vindauget var ut til ein bakgrd av det gr, gamle og slitne slaget. Det var to etasjar ned; ikkje verre enn at eg kunne hoppe med eit smil i den situasjonen eg n var i.
Eg opna vindauget og smaug den misbrukte kroppen min opp i glaskarmen.
Medan eg sat der og dingla med beina lovde eg meg sjlv barbere vekk kinnskjegget mitt, knuse alle Elvis-plater som kom i min veg og aldri syngje ei strofe til av same mann. Nr eg tenkte meg om s var det i hovudtal middelaldrane stygge damer som likte Elvis n for tida. Om eg i det heile tatt skulle komme til syngje noko etter dette s mtte det vere noko med Nick Cave. Det er han som er Elvis n. Truleg er det finare damer som likar han g.
Eg drog ned rullegardina att fr eg hengde meg ifr karmen og slapp taket, som ein slags angrande psyko-versjon av Romeo.
Det gjekk fint.
Heilt til landinga. Den var beinhard og virka som ein sprettball p magesekken.
I hovudet lydde eit varsku her fr eit heilt arbeidslag av tmrar.

Utan meir nemneverdig skade enn ein utspydd sko som kunne skyldast i nrmaste vask kom eg meg ut av bakgrden.
Byen var ikkje strre enn at eg kjende igjen ei gate nr eg sg ei. N stod eg i ei, og eg kjende meg att.
To kvartal lengre opp i gata kom trikken. Eit halvt kvartal nedanfor var trikkestoppen.
Eg gjekk dit.
Der stod forsyne meg Jan Erik Vold med dei gr krllene sine og pirka i ein loff. Han smilte og tok opp ein gammal femring fr dei gr lommene sine d han sg at det var ein av dei svenske trikkane som kom slentrande nedover.

Eit gneistregn og omtrent sju minuttar seinare stod eg utanfor den dra som eg altfor ofte har gtt inn.
Skiltet som ein fordums fordrukken kunstnar hadde laga i rustent stl og kjetting hang over dra og gnei fr seg skjerande knirkelydar i morgonvinden.
I plata var bokstavane brent ut: BLI DRITA.
Det var det plassen hette.
Norsk s det held.
For eit par r sia fekk plassen til og med Sprkrdet sitt diplom for godt norsk namnevett.
Lettare avgjer enn det ret hadde ikkje juryen hatt.
Innanfor var det brunt og norsk, som eit bingolokale med skjenkebevilling; der dagens vinnartal ligg som smmyntar i slitne lommer.
Og framleis var det altfor tidleg til at lokalet var rykfylt.
D eg steig inn dra flirte Rashin det fliret som berre ein bivnar bak ein bardisk kan varte opp med.
-Er det ikkje sjlvaste Elvis som er tidleg oppe? Hadde han sttt framfor baren, ville eit slikt flir kosta juling s tidleg p dagen.
Men eg var ikkje snauare enn at eg sjlv tok p meg eit kjekt flir og bad han finne fram ein halvliter, ein Campari og dei Elvis-platene eg visste han hadde liggjande bak baren.
-Camparien oppi halvliteren?
-Kva trur du? Og alle Elvis-platene!
Han flirte og prata uavlateleg. Eg hadde redda kvelden hans igr. N sg det g ut for at eg skulle redde fremiddagen hans.
-Det ser ut som om du har oppleva ei skjede verre enn dden, hiksta han s Camparien skvulpa i mlebegeret.
Etter kvart fekk eg det eg bad om. Ein djupraud, rusten halvliter og sju-tte cdar.
Eg tar meg ein kraftig slurk av halvliteren. Vemodig blar eg meg gjennom stabelen av plater, fr eg slenger dei p golvet framfor baren og hoppar opp og ned nokre gonger.
-Det er p tide at du kjper nokre Nick Cave plater. Elvis er ut!
Rashin, som ellers var ein absolutt ikkje truande muslim, blei brtt truande til det meste. Det kjekke fliret som berre ein bivnar bak ein bardisk kan varte opp med blei no bytta ut med ein aktiv knyttneve tilhyrande ein forbanna bareigar framfor ein bardisk.

Eg hadde ei snusleppe til forveksling lik Elvis si, d eg vandra heim.
Heim for barbere av meg kinnskjegget.


 

 

 
 
FørstesideProgram | Magasin | Antologi | Informasjon